این موضوع موجب می شد تا با توجه به ساختار و وابستگی خبرگزاریها به حمایت های دولتی، فضای مناسبی برای مانور های اطلاع رسانی وجود نداشته ودر نهایت  در  یک شرایط و موقعیت خاص در راستای سیاست حاکم حرکت نمایند و بالطبع به سراغ اخباری روند و یا اخباری را منعکس نمایند که در چارچوب تعریف شده و  تعین شده باشد و در  ماموریت  تکلیف صورت پذیرد و این امر موجب می شد که رسانه های داخلی بویژه جراید کثیر الانتشارکه به عنوان مصرف گنندگان جدی اخبار تلکس خبرگذاری محسوب می شده اند به واسطه شرایط از تنوع خبری برخوردار نباشند و به ناچار از منابع موجود تغذیه نمایند و به عبارت دیگر این نوع ارتباط و بده بستان یک طرفه موجب می شد که در عمل روزنامه ها و جراید در زیر کلید خبرگزاری ها قراربگیرند که مسلما متضرر واقعی توده مردم محسوب می شده اند اما با تغیراتی که در این عرصه رخ داد ،و به صورت سیل آسا روزنامه ها و جراید یکی پس از دیگری  پا به  عرصه ظهور می گذاشته اند و دکه های مطبو عاتی روزانه پیش خوانشان مملو از روز نامه ها و هفته نامه ها وماهنامه فصلنامه های رنگارنگ با تیتر و عناوین مختلف می شد یک هشدار باش و اعلام خطر برای خبرگزاری های موجود بود تا از شرایط و وضعیت موجود شان  رها شوند و با رخداد های جدی و مهمی که در پیرامون آنها به وقوع می پیوست هماهنگ شوند ضمن آنکه مطابق با رشد کمی و کیفی مطبوعات این احساس نیاز ایجاد شد تا همگام با جراید، خبر گزاری های جدید در عرصه اطلاع رسانی پا به منصه ظهور بگذارند و در واقع افق جدیدی را در امر آگاه سازی  در پیش روی افکار عمومی قرار دهند که بی تردید این اتفاق و این اقدام موجب شد که رسانه با توجه به ساختار و سیاست های شان  در انتخاب و انعکاس اخبار از آزادی عمل بیشتری برخوردار باشند و در عمل مردم  که به عنوان مخاطبان اصلی محسوب می شوند از امکانات اطلاعاتی بهتری برخور دار شوند اگر چه حضور خبرگزاری و آژانس های خبری به صورت خصوصی که از امکانات و سازکارهای جدید و فناوری روزبرخوردار باشند بطور باید و شاید حضور پررنگ ندارند و بواسطه عدم ثبات سیاسی و اقتصادی از اقبال عمومی برخوردار نمی باشند و این خبرگزاری های موجود که در حال حاضر فعالیت می کنند خوشبختانه در قیاس با سالهای گذشته از یک رشد کمی و کیفی قابل قبولی برخوردار شدهاند ولیکن همگی آنها از یک نوع وابستگی و حمایت های آشکار و پنهان برخوردارتد و این موضوع تا حدودی عرصه رقابت را تنگ و ناخواسته خبر گزاری ها را به یک کار موازی سوق داده است 

یکی از وظایفی که روابط عمومی ها به عنوان وظیفه اصلی از آن یاد می کنند و در گفته هاواظهارات تخصصی به عنوان یک شاخصه جدی در موفقیت یا عدم موفقیت به آن تکیه می کنند مقوله شفاف سازی و پاسخگوئی است ،  که در واقع در محافل و مجالس خصوصی و عمومی و در رویاروئی با مخاطبان و مراجعه کنندگان به سازمان و همچنین در برخورد با اربابان جراید وخبرنگاران رسانه های ارتباط جمعی سعی می نمایند با برخی رفتار تصنعی و جملات کلیشه ای و از پیش تعیین شده به وظیفه سازمانی و رسالت حرفه ای خود  جامه عمل بپو شانند و گاهی با اتکاء به این شیوه مؤدبانه و از پیش تعریف شده  موفق می شوند که  بتوانند گلیم شان را آب بیرون بکشند و گاهی به واسطه شرایط و موقعیت خاص که افراد ایجاد می نمایند روابط عمومی را دچار دست انداز و چالش جدی می سازند ، بو یژه آنکه در یکی دو سال اخیر با پررنگ شدن  بحث پاسخگوئی و شفاف سازی ، رسانه ها و مردم به عنوان یک حق قانونی و مسلم آن را از مسئو لین و روابط عمومی ها مطالبه می نمایند و این موضوع کار را برای روابط عمومی ها مشکل و دشوار کرده است و در عین حال روابط عمومی ها  مجبورند به لحاظ جایگاه سازمانی خود را نسبت به شرایط پیش آمده  از صرافت نیندازند ، بنابر این برخی از روابط عمومی ها با روآوری به فناوری و تکنولوژی جدید و بکارگیری ابزار و فنون نو سعی می نمایند این خلاء را جبران نمایند و حداقل با استفاده از تغیرات ایجاد شده ظاهرداستان پاسخگوئی را رعایت نمایند   اما نکته اصلی و اساسی که در رابطه با بحث پاسخگوئی و شفاف سازی که  می باید علاوه بر شیوه هاو روشهای پاسخگوئی، به لحاظ کیفی  مورد تعمق و تامل قرار گیرد در واقع محتوا و حقایقی است که درقالب پیام    منعکس می گردد و در اختیار مخاطبان درون سازمانی و برون سازمانی و مخاطبان  خاص و عام و رسانه ارتباط جمعی قرار داده شود یا اینکه  پاسخی است که درجواب  سوال پرسشگری  که درهر در  جایگاه ومنزلت و در  هر  ابعاد و اشکال مختلف است ، مطرح می گردد و یا عملکرد وفعالیتی  است که در سطح سازمان اتفاق می افتد و می باید در دسترس همکان قرار داده شود ،و یا  نکته مبهم و تاریکی است که باید توسط روابط عمومی  روشن گردد .در همه این موارد آگر بخواهیم به واسطه  مصلحت اندیشی ویا  منافع شخصی و یا حب و بغض فردی ویارضایت مسئولین، حقایق و مصالح عمومی و جمعی رافدای آن سازیم و بر این اشتباه که در برخی از مواقع تعمدی و در پاره ای از مواقع غیر عمدی و به ناچار صورت می گیرد پافشاری کنیم و یا با رو آوردن به پنهان کاری بر این اشتباهات فاحش لا پوش گذاری نمایند حجت برروابط عمومی تمام است و تکلیف کار مشخص است ،اگر چه 

رخدادهای از این دست در سطح روابط عمومی های جهان سوم امری کاملا طبیعی به نظر می رسد و لیکن در جامعه روابط عمومی ایران باید به عنوان یک چالش و یک آسیب جدی از آن یاد کرد و این اتفاق شاید ریشه در مسائلی از قبیل:

1-نبودن بستر و شرایط لازم در امر پاسخگوئی

2-فقدان ابزار و سازو کارهای مناسب و جدید در زمینه پاسخگوئی و شفاف سازی

3-ضعف تخصصی در زمینه روابط عمومی در سطح مدیران و کار شناسان روابط عمومی

4-فقدان سیستم های آموزشی و عدم توجه جدی به مقوله آموزش به عنوان یک نیاز ضروری

5-عدم اشراف و آگاهی نسبت به فلسفه وجودی  روابط عمومی در  سطح مد یرا ن عالی

6-استفاده و داشتن نگاه ابزاری نسبت به روابط عمومی

7-عدم امنیت شغلی

8-ترس از بیکاری و در گیر شدن با مشکلات معیشتی و اقتصادی

9-عدم سنخیت ما بین افراد و پستهای تخصصی

10-عدم نظارت کارامد و جدی

11-دغدغه های مالی و معیشتی