صداقت ،حلقه مفقوده در روابط عمومی

یکی از وظایفی که روابط عمومی ها به عنوان وظیفه اصلی از آن یاد می کنند و در گفته هاواظهارات تخصصی به عنوان یک شاخصه جدی در موفقیت یا عدم موفقیت به آن تکیه می کنند مقوله شفاف سازی و پاسخگوئی است ،  که در واقع در محافل و مجالس خصوصی و عمومی و در رویاروئی با مخاطبان و مراجعه کنندگان به سازمان و همچنین در برخورد با اربابان جراید وخبرنگاران رسانه های ارتباط جمعی سعی می نمایند با برخی رفتار تصنعی و جملات کلیشه ای و از پیش تعیین شده به وظیفه سازمانی و رسالت حرفه ای خود  جامه عمل بپو شانند و گاهی با اتکاء به این شیوه مؤدبانه و از پیش تعریف شده  موفق می شوند که  بتوانند گلیم شان را آب بیرون بکشند و گاهی به واسطه شرایط و موقعیت خاص که افراد ایجاد می نمایند روابط عمومی را دچار دست انداز و چالش جدی می سازند ، بو یژه آنکه در یکی دو سال اخیر با پررنگ شدن  بحث پاسخگوئی و شفاف سازی ، رسانه ها و مردم به عنوان یک حق قانونی و مسلم آن را از مسئو لین و روابط عمومی ها مطالبه می نمایند و این موضوع کار را برای روابط عمومی ها مشکل و دشوار کرده است و در عین حال روابط عمومی ها  مجبورند به لحاظ جایگاه سازمانی خود را نسبت به شرایط پیش آمده  از صرافت نیندازند ، بنابر این برخی از روابط عمومی ها با روآوری به فناوری و تکنولوژی جدید و بکارگیری ابزار و فنون نو سعی می نمایند این خلاء را جبران نمایند و حداقل با استفاده از تغیرات ایجاد شده ظاهرداستان پاسخگوئی را رعایت نمایند   اما نکته اصلی و اساسی که در رابطه با بحث پاسخگوئی و شفاف سازی که  می باید علاوه بر شیوه هاو روشهای پاسخگوئی، به لحاظ کیفی  مورد تعمق و تامل قرار گیرد در واقع محتوا و حقایقی است که درقالب پیام    منعکس می گردد و در اختیار مخاطبان درون سازمانی و برون سازمانی و مخاطبان  خاص و عام و رسانه ارتباط جمعی قرار داده شود یا اینکه  پاسخی است که درجواب  سوال پرسشگری  که درهر در  جایگاه ومنزلت و در  هر  ابعاد و اشکال مختلف است ، مطرح می گردد و یا عملکرد وفعالیتی  است که در سطح سازمان اتفاق می افتد و می باید در دسترس همکان قرار داده شود ،و یا  نکته مبهم و تاریکی است که باید توسط روابط عمومی  روشن گردد .در همه این موارد آگر بخواهیم به واسطه  مصلحت اندیشی ویا  منافع شخصی و یا حب و بغض فردی ویارضایت مسئولین، حقایق و مصالح عمومی و جمعی رافدای آن سازیم و بر این اشتباه که در برخی از مواقع تعمدی و در پاره ای از مواقع غیر عمدی و به ناچار صورت می گیرد پافشاری کنیم و یا با رو آوردن به پنهان کاری بر این اشتباهات فاحش لا پوش گذاری نمایند حجت برروابط عمومی تمام است و تکلیف کار مشخص است ،اگر چه 

رخدادهای از این دست در سطح روابط عمومی های جهان سوم امری کاملا طبیعی به نظر می رسد و لیکن در جامعه روابط عمومی ایران باید به عنوان یک چالش و یک آسیب جدی از آن یاد کرد و این اتفاق شاید ریشه در مسائلی از قبیل:

1-نبودن بستر و شرایط لازم در امر پاسخگوئی

2-فقدان ابزار و سازو کارهای مناسب و جدید در زمینه پاسخگوئی و شفاف سازی

3-ضعف تخصصی در زمینه روابط عمومی در سطح مدیران و کار شناسان روابط عمومی

4-فقدان سیستم های آموزشی و عدم توجه جدی به مقوله آموزش به عنوان یک نیاز ضروری

5-عدم اشراف و آگاهی نسبت به فلسفه وجودی  روابط عمومی در  سطح مد یرا ن عالی

6-استفاده و داشتن نگاه ابزاری نسبت به روابط عمومی

7-عدم امنیت شغلی

8-ترس از بیکاری و در گیر شدن با مشکلات معیشتی و اقتصادی

9-عدم سنخیت ما بین افراد و پستهای تخصصی

10-عدم نظارت کارامد و جدی

11-دغدغه های مالی و معیشتی